Klasseverschillen in Bogota

wpid-img_20140921_153012.jpg

Uitzicht over Bogota

Ontbijten doe ik in de Country Club van Bogota. Het schijnt hier gebruikelijk te zijn om zakelijke afspraken tijdens het ontbijt te plannen. Geen probleem, de jetlag is nog niet verdwenen, dus het voelt voor mij als lunchen.

Tegenover me zit Harald Klint. Van zijn 72 jaar leeft hij 22 jaar in Colombia. Een wereldburger: geboren uit een huwelijk tussen een Duits-Zweedse vader en een Oostenrijkse moeder kwam Klint in Mexico ter wereld. En toch spreekt hij vloeiend Nederlands. Voor Stork werkte Harald Klinkt 29 jaar, aan het einde als directeur Azië. Maar de liefde bracht hem terug naar het continent waar hij ter wereld kwam; en waar hij ondernemer werd.

IMG_2830

Harald Klint in de Country Club van Bogota

Zijn eerste opdrachten vergaarde hij in de gas- en olieindustrie, meteen voor grote jongens als BP. Momenteel is de 72-jarige ondernemer vooral actief in het vernietigen van geld. Een sector waar Nederland met machines van de Venlose firma Custers wereldleider in is. Klint werkt naast Custers ook voor de Koninklijke Nederlandse Munt en voor drukker van bankbiljetten Joh. Enschedé. Er is geen bankbiljet in Latijns-Amerika in omloop, waarbij hij niet betrokken is geweest.

Vanuit zijn netwerk heeft hij zijn activiteiten opgebouwd. Eigenlijk een typische Colombiaanse aanpak. Klint: ‘Colombianen zijn ritselaars, in zowel het goede als in het slechte. Maar het zijn harde werkers, en dit land is ingrijpend veranderd. Toen ik hier kwam wonen in ’92 kon je de stad niet uit. Bogota was onze gevangenis. Dat is nu zo anders, het is hier vele malen veiliger.’

wpid-20140920_163354.jpg

De eerste Starbucks in Bogota

Hier in het noorden van Bogota zie je inderdaad weinig problemen. Het is een typisch straatbeeld van een land in opkomst. De eerste Starbucks werd een paar maanden geleden geopend, en dat in het koffieland bij uitstek. Verderop zitten sinds een jaar of drie de dure merken zoals Gucci. Geld is er in Colombia wel. Maar het verschil tussen arm en rijk is enorm. ‘Dit is nog echt een klassensamenleving’, verzekert Harald me.

wpid-20140920_101516.jpg

Kinderen op straat in San Cristobal

Dat hij gelijk heeft, merk ik als ik na het ontbijt doorrijd naar San Cristobal. Geen taxichauffeur wil me brengen en de chauffeur die me uiteindelijk wél van de Country Club naar San Cristobal brengt, fronst non-stop met zijn wenkbrauwen. Ik zie hem denken: ‘Wat moet iemand op één dag in deze compleet verschillende werelden?’

Ik ga op zoek naar Anna Natalia van Duijnhoven. Een Nederlandse ondernemer in een ‘rauwe’ wijk van Bogota. Vanuit een garage runt ze met haar Colombiaanse man Juan een winkel. Ook geeft ze Nederlandse les. Ze hebben een dochter. Breed hebben ze het niet. ‘Ja, ik ben een ondernemer, maar anders dan anderen. En de wereld waarin ik nu leef is ook anders dan de wereld waarin ik ben opgegroeid: een ‘kak-wijk’ in Vugt, in een gezin waar beide ouders werkten.’

IMG_2834

Anna Natalia met haar dochter

Anna Natalia is geadopteerd en kwam in 2000 in contact met haar biologische familie. Ze besloot in 2009 na haar studie naar Bogota te gaan, om op een finca een vakantieboerderij te starten. Dat liep anders dan gepland, maar ze bleef. ‘Ik heb altijd gedacht: ‘ik wil het zelf doen’. Ook in mijn werk.’

Uiteindelijk begon ze een winkel in San Cristobal met als thema hiphop en reggae. Bob Marley schalt uit de garagebox en achter de toonbank is alles te koop in het welbekende rood-geel-groen. Hier en daar zie je de in Nederland zo bekende afbeelding van een marihuanablaadje. ‘We doen hier niets dat illegaal is, en we verkopen ook niets dat hier niet mag. Maar een groot deel van de jongeren in Bogota voelen zich aangetrokken tot hiphop en reggae. We zijn inmiddels ook een verkooppunt van concertkaarten.’

IMG_2842

De winkel van Anna Natalia van Duijnhoven

Is het niet lastig ondernemen? Als Nederlandse vrouw, in een ‘minder goede’ wijk in Bogota, een reggae-winkel runnen in het ‘land van drugs’? ‘Ja. Het is vechten en knokken. Iedere maand moet ik de eindjes aan elkaar knopen. Maar ik voel me hier thuis. En wanneer mijn familie of vrienden uit Nederland me opzoeken, dan zien ze dat Bogota zeker niet zo onveilig is als men in Nederland denkt. Ja, we hebben een knuppel in onze garagewinkel. Maar het beeld van getrokken pistolen is echt niet meer terecht. Colombia is zo veel meer dan drugs en Tanja. Het wordt hoog tijd dat Nederland dat beeld ook eens te zien krijgt.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s